"Onze dochter Lillie kwam veel te vroeg. Met 28 weken diende ze zich al aan, en met 30 weken was ze er echt. Ik lag toen al twee weken in het ziekenhuis. Daardoor was de overgang minder abrupt. Ik kijk terug op een periode met veel vertrouwen. Vertrouwen in onze dochter, in het medisch personeel, en in mezelf.

Toch voelde die eerste tijd als ouders onwerkelijk. Het was surreëel. Andere mensen zorgden grotendeels voor ons kindje, en wij wachtten af. We keken toe hoe ons kindje haar eerste ervaringen opdeed vanuit een couveuse. Door de openingen van de couveuse konden we haar aanraken. Zo’n klein frummeltje van 1400 gram, maar al echt een mensje. Ons mensje.

Dichtbij, vanaf het eerste moment

Al op de NICU hoorden we over buidelen (huid-op-huidcontact). Voor ons was het geen vraag óf we het zouden doen, maar hoe lang we het per dag konden volhouden.

Vanaf de eerste dagen lag Lillie bij ons op de borst. Het was even puzzelen met alle draadjes, maar ik zat elke dag minimaal vier uur met haar huid-op-huid. Ik keek naar haar, las een boek of keek af en toe een film. Mijn partner nam het over, zodat zij ook veel bij hem kon liggen. Zo kreeg ze veel bindingsuren met ons allebei.

Maar het ging om meer dan alleen nabijheid. Op de monitor zagen we het meteen: haar zuurstofwaardes stegen, haar hartslag werd rustiger. Als ze een spannende dag had, een infuus kreeg of een onderzoek, dan zorgde ik dat ik haar snel bij me had om haar weer te helpen reguleren.

Van toekijken naar bijdragen

In een periode waarin veel uit handen wordt genomen, gaf buidelen iets essentieels terug. Voor mij was het lange tijd het enige dat ik haar kon geven. Het maakte dat ik me waardevol voelde. Dat ik een plek had in het proces waar mijn dochter doorheen ging. Die plek werd ook erkend. De artsen lieten me zelfs voelen dat ik de belangrijkste plek had. Dat gaf me rust, hoop en doorzettingsvermogen.

Het verschil van een buidelstoel

De buidelstoel maakte mogelijk dat we Lillie dichtbij konden houden, terwijl we zelf comfortabel zaten. We konden het daardoor langer volhouden. En dat maakt een wereld van verschil. De effecten van het buidelen waren niet alleen voelbaar, maar ook zichtbaar. Aan de monitor zagen we het direct. Haar waarden werden stabieler. ’s Nachts had ze soms brady’s, maar die kwamen veel minder voor als ze bij mij of mijn partner lag. Bovendien heb ik vanaf het eerste moment een diepe connectie met haar gevoeld. Ik denk zeker dat het vele buidelen daaraan heeft bijgedragen.

Ik kan me dan ook geen ziekenhuis zonder goede buidelstoel voorstellen. Hoe kan je dan als ouders je kindje zo lang mogelijk vasthouden?  Als elk ziekenhuis comfortabele buidelstoelen heeft, worden ouders, die toch al in een heftige periode zitten een heleboel afstand en machteloosheid bespaard. Een buidelstoel geeft een ouder een impactvolle plek in het medische proces van hun kwetsbare kindje."