Sofie is geboren met 29 weken en 1 dag, na een zwangerschap met complicaties door zwangerschapsvergiftiging. Ze kwam via een keizersnede ter wereld in Veldhoven en werd vrijwel meteen overgeplaatst naar de NICU in Maastricht. Daarna volgden nog meerdere verhuizingen: naar Enschede en uiteindelijk naar Almelo. In totaal lagen we zes weken in verschillende ziekenhuizen. 

Die periode voelde als een rollercoaster

Als ouders voelden we ons in het begin vooral machteloos. Sofie was zo klein en kwetsbaar, en we stonden ernaast terwijl anderen voor haar zorgen. Er ging van alles door ons heen: dankbaarheid, maar ook angst en onzekerheid. De roze wolk waarop we hoopten, bleef uit.

Een paar uur na haar geboorte hoorden we voor het eerst over buidelen. Dat we haar huid-op-huid bij ons mochten houden. Dat was eigenlijk het enige wat we op dat moment zelf konden doen en juist daarom betekende het meteen veel.

De eerste keer

De eerste keer dat ik met Sofie in de buidelstoel zat, was in Maastricht, een dag na haar geboorte. Ik vond het spannend. Ze was zo klein, helemaal omringd door slangetjes en kabels. Ik was bang om haar vast te houden, bang dat ik iets verkeerd zou doen.

Maar toen ze eenmaal bij me lag, veranderde dat gevoel. Het was bijzonder. En vooral heel fijn. Op dat moment voelde ik mij voor het eerst echt moeder.

Rust voor haar, en voor ons

Tijdens het buidelen zagen we meteen wat het met Sofie deed. Ze werd rustiger, ontspande zichtbaar en viel vaak in slaap. Ook merkten we dat ze minder dipjes had in haar hartslag.

Voor ons betekende het minstens zoveel. Het was het moment waarop we echt contact konden maken met ons kindje. In een situatie waarin zoveel anders liep dan we hadden verwacht, gaf dat een gevoel van verbinding en hechting. De buidelstoel speelde daarin een grote rol. Doordat we comfortabel zaten en de stoel konden aanpassen zoals we wilden, kwamen we zelf ook tot rust.

Een klein beetje controle in een onzekere tijd

De uren vlogen voorbij als Sofie bij ons lag. In plaats van alleen maar zorgen maken en toekijken, konden we er echt voor haar zijn. Wat het buidelen ons vooral gaf, was het gevoel dat we echt iets konden betekenen voor Sofie. In een periode waarin ons veel overkwam, gaf dit ons een stukje controle terug. Niet alleen voor haar, om tot rust te komen en te herstellen, maar ook voor onszelf.

Waarom dit zo belangrijk is

Voor ons voelde het heel vanzelfsprekend dat we Sofie wilden vasthouden. Dat is wat we thuis ook hadden gedaan. Maar in het ziekenhuis was alles anders, en juist toen was het zo belangrijk dat dat wél kon. We zijn dan ook enorm dankbaar dat we gebruik konden maken van de buidelstoelen van Strong Babies. Het zou prettig zijn als er overal stoelen beschikbaar zijn, zodat ouders urenlang kunnen buidelen en er kunnen zijn voor hun kindje.