De eerste helft van mijn zwangerschap was een droom; ik had weinig klachten en genoot volop. Dat veranderde compleet bij de 20 weken echo, toen er vasa previa werd ontdekt. Dit is een zeldzame zwangerschapscomplicatie waarbij één of meerdere bloedvaten van de baby voor of vlak bij de geboorte uitgang liggen. Mijn zwangerschap werd acuut medisch. Omdat een natuurlijke bevalling levensgevaarlijk zou zijn voor onze dochter, werd ik overgedragen aan het ziekenhuis en stond er een keizersnede gepland met 36 weken. Er volgde een loodzware, stressvolle periode vol spanning en tranen.

De kans dat de ader zou wegtrekken was heel klein. Vlak voordat de keizersnede definitief ingepland zou worden, kregen we met 32 weken een allesbepalende echo. Tot onze verbazing bleek het bloedvat niet meer zichtbaar. Goed nieuws volgens de arts, want ik mocht ineens natuurlijk bevallen. Dat zette alles wéér op zijn kop. Want waar was die ader gebleven? Was hij echt weg? En moest ik nu opeens nog snel naar een zwangerschapscursus?

Na het goede nieuws besloten we er nog even samen tussenuit te gaan: een babymoon in Limburg. Een eerdere vakantie naar Griekenland hadden we moeten afzeggen vanwege de risico's van vasa previa. Op de camping, met 34 weken zwangerschap, bleef ik na een toiletbezoek maar "lekken". We belden direct ons ziekenhuis in Breda en konden terecht in een ziekenhuis vlakbij. Daar bleek het inderdaad vruchtwater te zijn. Omdat ik nog geen weeën had, werd ik met de ambulance naar Breda gebracht. Onderweg voelde ik lichte menstruatiekrampen. Eenmaal aangekomen bleek: de weeën waren begonnen.

Omdat ik eigenlijk een keizersnede zou krijgen, wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten bij een vaginale bevalling. Na vier uur weeën koos ik voor een ruggenprik. Dat was een enorme opluchting. Hoe gek het misschien ook klinkt: de bevalling was echt een droom. Het ging snel, ik had na de ruggenprik nauwelijks pijn en alles verliep zonder complicaties. Na een half uur persen was Esmee geboren. Ze werd op mijn borst gelegd en begon direct met huilen. Wij huilden mee, want na alle zorgen wisten we nu zeker dat ze veilig ter wereld was gekomen.

Ik had geen idee wat ons te wachten stond toen Esmee eenmaal geboren was. Van tevoren hadden ze ons verteld dat we er rekening mee moesten houden dat we tot 40 weken in het ziekenhuis zouden blijven. Ze lag aan de zuurstof, was aangesloten op allerlei apparatuur om haar hartje in de gaten te houden en kreeg sondevoeding via een slangetje. Voor zo'n klein babytje zag dat er ontzettend indrukwekkend uit. Terwijl het buiten 30+ graden was, werd zij warm gehouden met speciale kruikjes.

Haar geluk was dat ze voor een prematuur geboren baby bovengemiddeld zwaar was, namelijk 2505 gram. Dat bleek een groot voordeel. We kregen dan ook vaak te horen dat ze een pittige meid was. Ze maakte razendsnel stappen. De zuurstof kon al snel worden afgebouwd, drinken met een tepelhoedje had ze verrassend snel onder de knie en ze liet duidelijk van zich horen als haar iets niet beviel. Dat gaf me veel kracht. Alleen bleven de dipjes in haar hartslag een aandachtspunt. Soms vergat ze te ademen en en ging het alarm wéér af. Die wilde maar niet goed stabiliseren. Het moeilijkste moment was de blauwe lamptherapie. Je ziet je prematuur geboren baby liggen terwijl zij juist zoveel geborgenheid nodig heeft, maar je mag haar zo min mogelijk oppakken. Dat ging dwars tegen mijn moedergevoel in.