De zwangerschap van Joah is niet vlekkeloos verlopen. Met Joah ging het eigenlijk steeds goed, maar met mij niet. Ik ben geboren met een aangeboren hartafwijking en heb een mechanische hartklep. Daarom gebruik ik antistollingsmiddelen. Tijdens het eerste trimester moest ik overstappen op een andere vorm van antistolling, omdat mijn gewone medicatie niet veilig was voor de baby.

Dat eerste trimester vond ik ontzettend spannend. Voor deze zwangerschap hadden we een miskraam gehad. Maar echo na echo zagen we dat ons kindje het goed deed. Langzaam groeide het vertrouwen. Tot die ene dag.

De 13-wekenecho haalde ik niet
De cardioloog had het vermoeden van een trombose op mijn mechanische hartklep. Die dag mocht ik niet meer naar huis en volgden diverse onderzoeken die het vermoeden ’s avonds bevestigden. Door de behandeling was er een reële kans dat we ons kindje zouden verliezen. Op dat moment had ons kindje nog geen schijn van kans, ik was pas 14 weken zwanger.

Tijdens de behandeling kreeg ik een bloeding in mijn psoasspier. Mijn Hb daalde gevaarlijk en door beschadigde zenuwen raakte mijn linkerbeen aangedaan. Ik had veel pijn en kreeg zware pijnmedicatie. Maar op de echo's zagen we steeds ons kindje vrolijk rondspartelen. Dat gaf me de kracht om door te gaan.

Voor ons kindje ging ik door
Na 3 weken kon ik thuis verder gaan revalideren. Ik koos ervoor om dit bij mijn moeder in huis te doen, zij kon thuiswerken en voor mij zorgen. Mijn man Jelle werkt in het onderwijs en thuiswerken was voor hem geen optie. Tegen de zomervakantie 2023 was ik sterk genoeg om weer naar huis te gaan. Inmiddels was ik begin 30 weken zwanger. Ondanks alles voelde ik me goed. De laatste weken hebben vooral in het teken gestaan van genieten van elkaar en de zwangerschap.

Ik zou pas 4 augustus worden opgenomen in het ziekenhuis
Door de trombose was vaginaal bevallen te gevaarlijk geworden, dus ik zou een geplande keizersnede krijgen. Maar Joah besloot dat hij niet zo lang wilde wachten. In de nacht van dinsdag 25 juli ging ik zoals elke nacht een paar keer plassen. Alleen kon ik niet meer stoppen met plassen. Ik maakte Jelle wakker en we belden het ziekenhuis. We moesten direct komen. In het ziekenhuis bleek dat mijn vliezen waren gebroken. Er waren nog geen weeën en ik moest blijven met bedrust.

Binnen 24 uur veranderde alles
Ik kreeg lichte krampjes die steeds sterker werden. Jelle die bij mij bleef slapen, ging timen. Rond half twee 's nachts kwamen ze ongeveer iedere zes minuten. Tijdens de zwangerschap hadden we een cursus hypnobirthing gedaan. De technieken hielpen me om rustig te blijven. De verpleging dacht in eerste instantie dat ik geen echte weeën had, maar alleen harde buiken. Rond half vier vertrouwde ik het zelf niet meer en vroeg ik om een CTG. Dat was voor mijn eigen geruststelling. Na het CTG was ook de verpleging niet meer gerust. De gynaecoloog werd erbij gehaald.

Daar was ineens Joah
Na toucheren bleek ik 5 cm ontsluiting te hebben. Dit hadden ze niet zien aankomen. Omdat er nog antistolling in mijn lichaam en dat van Joah aanwezig was, was een bevalling via het geboortekanaal te gevaarlijk. De operatiekamer werd met spoed klaargemaakt. Ik kreeg een keizersnede onder algehele narcose. Jelle mocht overal bij zijn en heeft ons zoontje geboren zien worden: Joah is met 35 weken en 5 dagen zwangerschap ‘slapend’ geboren, omdat hij ook onder narcose was. Het ging zo voorspoedig dat Jelle nog de navelstreng mocht doorknippen.

Daarna ging het medische team met Joah aan de slag
Jelle week niet van zijn zijde en is meegegaan naar de medium care. Ik werd naar de recovery gebracht. Op de medium care heeft Jelle gebuideld met Joah en zijn eerste flesje gegeven. Joah woog zo’n 2500 gram. Rond 12 uur ’s middags was ik genoeg opgeknapt om kennis te maken met ons zoontje en kwam hij naar mijn kamer toe. Eindelijk kon ik buidelen met mijn kindje, die avond ben ik naar hem toegegaan.

De roze wolk duurde niet lang
36 uur later lag ik weer op de operatiekamer, omdat ik een nabloeding had. Ik knapte weer op en probeerde ondertussen zo veel mogelijk bij Joah te zijn en te kolven. Joah had een infuus en sonde, lag aan de monitor en moest anderhalve dag onder de blauwe lamp.

Elke dag werd hij sterker. Omdat ik zelf zo verzwakt was, kon ik minder bij hem zijn en minder kolven dan ik wilde. Gelukkig was Jelle er. Hij zat zoveel mogelijk bij Joah en heeft uren met hem gebuideld. Ook leerde de verpleging hem steeds meer van de verzorging te doen. De verpleging van de Medium Care is voor mij een dagboekje gaan bijhouden, zodat ik de gebeurtenissen later kon teruglezen en betrokken werd bij de opname van Joah.

Een week na de geboorte kreeg ik een heel grote nabloeding
Er werd gevreesd voor mijn leven en weer een operatie volgde. Er werd 700ml los bloed uit mijn buikholte gehaald. Ik was erg verzwakt en kreeg ook nog een infectie. Om zelf beter te kunnen worden, moest ik borstvoeding opgeven. Daar heb ik veel verdriet om gehad. Het voelde voor mij als wéér een tegenslag, weer iets wat niet gins zoals het had moeten gaan. Alsof er steeds iets van ons werd afgenomen. Ik was inmiddels zo slecht dat ik niet van mijn kamer af mocht.

Joah gaf mij de kracht om door te gaan
Gelukkig deed Joah het zo goed dat hij, wanneer mijn energie het toeliet, naar mijn kamer kon komen. Na 1,5 week ging Joah voor het eerst in bad. De verpleging van Joah heeft zo lang mogelijk gewacht met zijn eerste badje, in de hoop dat ik erbij aanwezig kon zijn. Helaas is dit niet gelukt. Ik was er bij met videobellen en heb zo zijn eerste bad moment kunnen volgen. Ik heb wat angstige uren in het ziekenhuis gehad. Zeker toen ik de 3e nabloeding kreeg in 2 weken tijd. Zou dit ooit ophouden? Gelukkig was dat de laatste. Inmiddels was Joah zo opgeknapt dat hij van de monitor af was en geen sonde en infuus meer had. Hij was klaar om naar huis te gaan en kwam bij mij op de kamer. ’s Nachts had ik mijn rust nodig en ging Joah naar de babykamer van de afdeling. De verpleging was dol op hem. Joah was een heel tevreden en rustig baby’tje.

Na bijna 4 weken ziekenhuis mocht ook ik het ziekenhuis verlaten
Nog steeds erg verzwakt en met een open wond, waarvoor ik nog maanden zorg aan huis heb gehad. We hebben veel hulp ontvangen van diverse organisaties. In het ziekenhuis kreeg ik al maatschappelijk werk en zij heeft geregeld dat ik ook ouder-kind begeleiding aan huis zou krijgen. Dit hebben we in mei 2024 afgerond. Langzaam krabbelde ik weer op.