We zijn rond 2023 begonnen met een fertiliteit traject. Na veel wachtlijsten en onderzoeken konden we in 2025 eindelijk beginnen met een ICSI behandeling in het AMC Amsterdam. 

In juli 2025 was ik zwanger. De eerste weken waren spannend maar alles verliep goed. Bij de 20 weken echo bleek dat de placenta laag lag. Geen reden tot zorgen, werd gezegd: meestal schuift die vanzelf omhoog. Toch kreeg ik in week 21 en 24 bloedingen. Ze waren gelukkig licht en na controle in het ziekenhuis mocht ik steeds weer naar huis.

Tot januari. In week 27 kreeg ik ’s avonds opnieuw een flinke bloeding. Deze keer was het best veel dus we hebben gelijk gebeld en konden langskomen. Ik werd opgenomen in het Flevoziekenhuis Almere. Gelukkig stopte de bloeding en kon ik weer naar huis. De placenta was alleen nog steeds laag en leek niet omhoog te gaan. De term placenta previa werd al genoemd.

In week 31 werd ik ’s nachts opnieuw wakker met veel bloedverlies. Gelijk gebeld en ik werd weer opgenomen in het Flevoziekenhuis. Dit keer bleef het bloeden. Ik mocht niet meer naar huis en kreeg longrijpingsprikken voor het geval onze baby te vroeg geboren zou worden.

Op 20 februari 2026, bij 32 weken en 3 dagen, had ik opnieuw veel bloedverlies en kreeg steeds meer krampen. Rond 11 uur zag de arts dat het niet goed ging: ik verloor te veel bloed en de krampen waren actieve weeën. We moesten met spoed naar de OK, waar onze zoon Johnny ter wereld kwam.

Hij woog 1830 gram. Gelukkig ging de ademhaling goed, maar hij had wel ondersteuning nodig. De eerste dagen waren zwaar. Ik had veel pijn na de keizersnede en vond het moeilijk om hem zo te zien. Gelukkig mocht ik 1 week blijven in het Flevoziekenhuis en kreeg ik veel hulp van de verpleegkundigen. Elke dag ging ik met hem buidelen. Papa kwam ook elke dag langs.

Na enkele dagen mocht hij van het zuurstof af en mocht zelfs uit de couveuse, naar een warmte bedje. Na 1 week moest ik weer naar huis. Ik heb gehuild toen ik door de gangen van het ziekenhuis liep. Na al die jaren hadden we eindelijk een kind, maar we moesten hem achterlaten in het ziekenhuis.

De dagen thuis waren heel moeilijk, zijn kamer was al wel klaar maar leeg. Ook de borstvoeding kwam niet op gang mede door de stress. Wat ons kracht gaf, waren de kleine stapjes vooruit: van de zuurstof af, uit de couveuse, groeien. Elke stap vooruit, voelde als een overwinning.

Elke ochtend ging ik er alleen heen, mijn man moest werken. In de avond gingen we samen. Dit was een zware periode. We waren volledig gefocust op Johnny en vergaten onszelf. Pas na twee weken beseften we hoe uitgeput we waren.

De maatschappelijk werker in het ziekenhuis hielp ons hierbij. Ze zei: “Johnny heeft er niets aan als jullie zelf uitgeput zijn wanneer hij thuiskomt.” Dat was moeilijk om te horen, maar ook waar. We besloten een keer een avond niet naar het ziekenhuis te gaan en tijd voor elkaar te nemen. Dat voelde ontzettend schuldig, maar gaf ons ook rust.

Op 14 maart mocht Johnny naar de kinderafdeling. Hij dronk inmiddels al flesjes leeg en soms nog wat door de sonde. Twee dagen later mochten we hem eindelijk mee naar huis nemen. Dit was wel heel spannend. Hij woog nog maar 2540 gram. Helaas werd hij enkele weken later opnieuw opgenomen, omdat zijn Hb sterk was gedaald. Hij kreeg een bloedtransfusie en mocht gelukkig de volgende dag weer mee naar huis.