Bij de eerste echo in oktober 2022 zag de echoscopiste niet één, maar twee kloppende hartjes. We waren stomverbaasd, verrast en dolblij tegelijk. Daarna begon deze bijzondere periode met een tweeling in mijn buik.

Alle controles verliepen goed. Rond de kerstdagen verrasten we onze familie met het nieuws: het zijn een meisje en een jongen! In week 27 ging ik met verlof. Alles wees erop dat de zwangerschap waarschijnlijk zou kunnen worden voortgezet tot een inleiding rond 37 weken.

Op de avond van 7 april, bij 32 weken en 1 dag zwangerschap, ging ik op tijd naar bed. Midden in de nacht schrik ik wakker van iets warms dat langs mijn rug stroomt. Eerst denk ik dat mijn vliezen misschien zijn gebroken. Zodra we het licht aandoen, schrikken we enorm: ik lig in een grote plas bloed. Ik bel zelf het spoednummer van het ziekenhuis. Opvallend genoeg ben ik heel kalm, alsof mijn lichaam weet dat het goed komt.

Wanneer mijn man de auto start, springt de radio aan. Ren Lenny Ren van Acda en De Munnik klinkt uit de speakers en de tranen rollen over mijn wangen. Dit nummer hadden we uitgekozen voor de uitvaart van mijn vader in 2014. Dat kan toch geen toeval zijn? Het geeft me vertrouwen dat het goed moet komen.

In het ziekenhuis worden direct de hartjes gecontroleerd. Met beide baby's gaat het gelukkig goed. Wel blijkt dat mijn lichaam al is begonnen met de bevalling. Er is sprake van een dreigende vroeggeboorte en de eerste injectie voor de longrijping van de baby's wordt direct toegediend.

Later die dag worden de krampen steeds heviger. De gynaecoloog constateert drie centimeter ontsluiting en zegt dat we niet meer moeten rekenen op extra dagen, maar op uren. De weeën zetten door en ondertussen blijf ik veel bloed verliezen.

Na enkele uren bereiken we een kritiek punt. Onze dochter begint dipjes op de CTG te vertonen. De gynaecoloog brengt een duidelijke boodschap: het is niet langer verantwoord om de vaginale bevalling voort te zetten. De operatiekamer wordt klaargemaakt voor een keizersnede. We moeten ineens schakelen, maar weten dat dit de beste beslissing is.

Na de ruggenprik gaat alles razendsnel. Aan de manier waarop de gynaecoloog en het operatieteam met elkaar praten, horen we dat er haast is. Onze dochter is er als eerste en kort daarna volgt onze zoon. Lina en Vigo worden op 8 april 2023 geboren.

Tijdens de keizersnede blijkt dat de placenta van Lina gedeeltelijk is losgelaten. Daarmee wordt duidelijk waar het hevige bloedverlies vandaan kwam. Waarom de placenta losliet en daarmee de vroeggeboorte in gang zette, is nooit duidelijk geworden.

Mijn man blijft bij onze kinderen terwijl een team van kinderartsen en verpleegkundigen de eerste controles uitvoert. Ze worden nog heel even samen in één couveuse langsgereden, maar omdat ik nog op de operatietafel lig, kan ik ze nauwelijks zien. Daarna gaan zij naar de couveuseafdeling en moet ik eerst naar de verkoeverkamer.

Niet veel later word ik met bed en al naar de couveuseafdeling gereden. Ik weet niet waar ik moet kijken. Ze zijn zo klein, met een CPAP-maskertje en overal plakkers en snoertjes. De monitoren piepen voortdurend. De verpleegkundigen stellen ons gerust: dit is normaal voor baby's die met deze zwangerschapsduur worden geboren.

De volgende ochtend kunnen we ze eindelijk vasthouden. Huid op huid, het meest geweldige gevoel ooit. Mijn man met Vigo en ik met Lina. Toch voelt alles onwerkelijk. Ze zijn er al, maar in mijn hoofd klopt het nog niet. Ze hadden nog in mijn buik moeten zitten.

Op de derde ochtend worden we vroeg gewekt door de kinderarts. Lina heeft een bacteriële infectie opgelopen. Niemand kan ons vertellen hoe dit zal aflopen. Die onzekerheid is vreselijk, maar gelukkig knapt ons dappere meisje langzaam weer op.

Diezelfde avond moeten we onze kinderen voor het eerst in het ziekenhuis achterlaten. Dat voelt ontzettend tegennatuurlijk. Mijn herstel is pittig in combinatie met het dagelijkse heen en weer rijden en het kolven. Gelukkig is mijn man er iedere dag en buidelen we allebei zoveel mogelijk met onze kleintjes. Ondertussen leren we steeds beter voor hen te zorgen, tussen alle snoertjes en piepjes door.

Lina en Vigo ontwikkelen zich gelukkig stabiel. Na zestien dagen mogen ze van de couveuse naar een wiegje en na bijna vier weken mogen ze mee naar huis. Zelfs zonder sondevoeding, terwijl we ons daar juist op hadden voorbereid.

Vanaf de dag dat we thuiskwamen, herinneren we de babytijd vooral als een periode van genieten. De rust na de hectische ziekenhuisperiode deed ons ontzettend goed.