Het verhaal van
Nolan
In augustus 2024 werden wij zwanger van onze tweede zoon. Tijdens de eerste echo’s ontdekte men een cyste op mijn eierstok, die langzaam groeide. Met 16 weken vonden de artsen mij te ver in de zwangerschap om nog te kunnen opereren, dus werd besloten af te wachten. Een week voor kerst, bijna twintig weken zwanger, knapte de cyste plotseling. De pijn was hevig en ik werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd een laparoscopie uitgevoerd om de cyste te legen, volledig verwijderen was te riskant. Vier weken later kreeg ik opnieuw veel pijn en bleek de cyste inmiddels dertien centimeter groot. De artsen waarschuwden: “Veertig weken gaan we waarschijnlijk niet halen.”
Spannende weken en ziekenhuisbezoeken
Begin maart kreeg ons gezin het griepvirus (influenza B), ik voelde de baby minder bewegen en werd opgenomen voor controle. Na drie dagen mocht ik weer naar huis, maar het virus sloeg terug. We hadden met het ziekenhuis afgesproken dat ik altijd laagdrempelig mocht bellen, dus dat deed ik toen het weer slechter ging. Toch vonden ze het niet dringend genoeg, omdat ik de baby die avond nog had gevoeld. Ik moest de volgende ochtend rond negen uur opnieuw bellen om te kijken of ik misschien vocht kon krijgen.
Pas toen mijn man erop stond dat ik gecontroleerd zou worden, mochten we eindelijk komen. Vroeg in de ochtend bleek via de CTG dat Nolan’s hartslag nog maar de helft was van wat hij moest hebben. De arts zei: “Over vijf minuten gaat u naar de OK. Vandaag wordt u opnieuw moeder.” Ik was 32 weken en 1 dag zwanger.
De komst van Nolan
Op de operatietafel voelde ik vooral angst: zou mijn kindje het redden? En toen was hij daar: Nolan. Even zagen we hem door het afschermdoek, waarna hij meteen werd meegenomen. Ik zei tegen mijn man: “Ga achter Nolan aan, ik red het wel.” De uren daarna waren de moeilijkste van mijn leven. Na vier uur mocht ik Nolan eindelijk zien op de NICU. Omdat ik nog ziek was, moest ik handschoenen en een mondkapje dragen. Ik mocht hem een halfuur vasthouden, een onvergetelijk moment.
Diezelfde dag werd Nolan naar het AMC gebracht voor een medicijn, maar gelukkig bleek hij dat niet nodig te hebben. Na vier dagen mocht hij al terug naar Alkmaar, waar hij snel grote stappen zette. Rond 35 weken mocht hij eindelijk mee naar huis, nog wel met sondevoeding.
Thuis en nu
Thuis wennen was even zoeken, zeker met onze oudste zoon die Nolan nog niet had ontmoet, omdat hij de afdeling niet op mocht zolang hij geen waterpokken had gehad. Uiteindelijk vonden we onze draai met z’n vieren. Nu gaat het heel goed met Nolan. Hij is een vrolijk mannetje dat vol bewondering naar zijn grote broer kijkt, en onze twee jongens herinneren ons elke dag hoe bijzonder het leven is.
Hoopgevend onderzoek
7% van de baby's wordt te vroeg geboren. Zij moeten elke dag vechten voor hun leven. En soms is dat niet genoeg. Elke dag overlijden er twee van deze kindjes. Als je kind het wél haalt, kan het een leven lang last van de gevolgen houden. Strong Babies wil dit veranderen, maar dat kunnen we alleen samen. Met jou. Maak je sterk voor Strong Babies, word donateur.