Als je Sienna nu ziet, zie je vooral een vrolijk, prachtig meisje van zes jaar oud. Een meisje met een sterk karakter, een eigen wil en een heel duidelijk idee over wat ze wel en niet wil. Maar haar verhaal begon heel anders.

Sienna werd geboren na 29,4 weken zwangerschap. Veel te vroeg en totaal onverwachts. Van het ene op het andere moment waren wij niet meer bezig met een zwangerschap en het voorbereiden op de komst van onze dochter, maar met overleven van uur tot uur. Ons kleine meisje lag in een couveuse en alles wat voor andere ouders zo vanzelfsprekend is, was voor ons ineens spannend.

De eerste dagen ging het eigenlijk ontzettend goed. We durfden voorzichtig een beetje opgelucht te zijn. Tot dag vier. Die ochtend stonden we naast haar couveuse. Ik keek naar Sienna en voelde meteen dat er iets niet klopte. Ze reageerde niet op ons zoals ze dat normaal deed. Je kunt het moeilijk uitleggen, maar als moeder heb je soms gewoon dat gevoel. Dat stemmetje in je hoofd dat zegt: dit klopt niet.

Mijn onderbuikgevoel zei dat er iets mis was. Gelukkig was het die ochtend erg druk op de afdeling en konden we niet buidelen. Achteraf ben ik daar misschien wel blij om, want we hebben die ochtend naast haar couveuse gezeten. Onze handen op haar veel te kleine lijfje. Zo dichtbij mogelijk, terwijl we eigenlijk niets konden doen.

Daarna gingen we terug naar het Ronald McDonald Huis om te lunchen. En toen ging de telefoon. Sienna was heel ziek geworden. Op dat moment wisten we niet meer wat we moesten denken. We waren bang, machteloos en wilden maar één ding: naar ons kind toe. De artsen konden ons niet vertellen welke kant het op zou gaan. We wisten niet of onze dochter hier doorheen zou komen.

De dagen daarna waren ontzettend spannend. De artsen deden alles wat ze konden om haar beter te krijgen. En Sienna? Die liet toen al zien hoe sterk ze was. Langzaam krabbelde ze weer op. Na vier dagen mocht ze worden overgeplaatst naar het Meander ziekenhuis, dichter bij huis. We waren in Zwolle bevallen, omdat er in onze omgeving, Utrecht, nergens plek was. Na een week Meander volgde opnieuw een overplaatsing, dit keer naar Nieuwegein. We dachten: dit is onze eindhalte. Vanaf hier gaat het alleen maar beter.

Maar ons verhaal bleek nog niet klaar. In slechts vier weken tijd kwamen we in vijf verschillende ziekenhuizen terecht. Vijf ziekenhuizen, allemaal met hun eigen regels en beperkingen. En dat tijdens corona. Het was een periode waarin we als ouders vooral zo graag bij ons kind wilden zijn. Een van de moeilijkste momenten was in het WKZ in Utrecht. We kwamen daar uiteindelijk terecht vanwege een hartruisje die over het hoofd was gezien. Door de coronamaatregelen mochten we maar anderhalf uur, twee keer per dag, bij haar zijn. Anderhalf uur. Twee keer per dag. Terwijl ons kind daar lag en we eigenlijk niets liever wilden dan gewoon bij haar zijn en haar laten voelen dat papa en mama er zijn. Dat was ontzettend moeilijk. Gelukkig kwam er uiteindelijk steeds meer goed nieuws. Sienna bleef vechten, stap voor stap. Met 36 weken mocht ons meisje eindelijk mee naar huis.

Maar eenmaal thuis begon voor ons een heel ander hoofdstuk. Ineens was er geen monitor meer. Geen verpleegkundige die naast haar stond. Geen arts die meteen kon kijken wanneer je dacht dat er iets niet goed ging. Er was alleen ons kleine meisje. En onze angst. De eerste weken mocht niemand haar aanraken of vasthouden, behalve wij. We waren zó bang. Bang dat er weer iets zou gebeuren. Bang dat we iets niet zouden zien. Bang dat we haar kwijt zouden raken.

Het eerste jaar stond daardoor in het teken van angst. Sienna werd meerdere keren opgenomen in het ziekenhuis. Toen ze ongeveer acht à negen maanden oud was, werd ze opnieuw ernstig ziek. De artsen wisten niet wat er aan de hand was en ze moest met spoed naar de IC. Weer onderzoeken. Weer scans. Weer wachten. En weer dat verschrikkelijke gevoel van machteloosheid. Het was kantje boord.

Maar opnieuw vocht Sienna zich erdoorheen. Rond haar eerste verjaardag begon er langzaam iets te veranderen. Het ging steeds beter. Sienna ontwikkelde zich op haar eigen tempo en beetje bij beetje durfden wij meer vertrouwen te krijgen. En eigenlijk zagen we steeds minder van het meisje dat zo'n moeilijke start had gehad. Ja, ze bleef klein. Maar ze had een enorme eigen wil. En die heeft ze nog steeds. 

Nu is Sienna zes jaar. Als je haar vandaag ziet, zie je vooral een prachtige, sterke meid. Ze weet wat ze wil, heeft een sterk karakter en doet absoluut niet onder voor haar leeftijdsgenootjes. Soms kijken we naar haar en denken we: als je toch eens wist wat jij allemaal hebt meegemaakt. Van een veel te klein meisje in een couveuse, waarvan we niet wisten of ze het zou redden, naar de sterke zesjarige die nu voor ons staat.